Myndarlegi blaðamaðurinn varð myndarlegri og myndarlegri og jafnvel enn myndarlegri þegar leið á sumarið. Fjallgöngur, langhlaup, kotasæluát, sund, lyftingar, klippingar, tönun, líkamsvax og natni við skeggsnyrtingu margborguðu sig. Allt í sóma í paradís. Og víðar.

Blaðamaðurinn hringdi í ákveðið íslenskt sveitarfélag.
Borgarstarfskona (drafandi þvoglumælt): Skupulasssvið X-bæjar, gón da.
Myndarlegi blaðamaðurinn: Góðan daginn, Skúli heiti ég og er blaðamaður á Morgunblaðinu.
B: Sæll, Skúli.
M: Ég er að velta fyrir mér deiliskipulaginu á Y-reit í Z-svæði, getur þú frætt mig um það?
B (hikstar): Uuu, neeei. Ég er eila ekkert almennilega í því. Ég gef þér samaband við einhvern sem er almennilega íðí. Auddnabik.

*Vinnutitill: Blautlegir bæjarstarfsmenn

Músíkurinn: Bloodgroup - Hips Again

Myndarlegi barþjónninn var nýklipptur. Og ekki lengur barþjónn. Og ekki eins myndarlegur. En þarna var hann, staddur í biðstofu höfuðstöðva Íslenskrar erfðagreiningar. Skyndilega var dyrum hrundið upp og út þrammaði stór svartklæddur maður, einn af toppunum í fyrirtækjunum. Hvít skeggflasa blettaði svarta BOSS-rúllukragapeysuna niður að mittisól hans (D&G?) milli boðunga Armani-jakkans. Blaðamaðurinn myndarlegi var of skelkaður til að hlæja.

ÍE-toppur: "Ég sé að þú ert smekkmaður."
Blaðamaðurinn myndarlegi: "Ha?"
Í: "Þú hefur vit á að drekka ekki kaffið hérna. Það ódrekkandi með öllu."
B: "Ahemm, uu já... ég skil."

Svartklæddi maðurinn vísaði blaðamanninum inn á skrifstofu sína og viðtalið hófst. Þrátt fyrir að fara mikinn í samtalinu virtust viturleg augu viðmælandans stara annars hugar á óreyndan blaðamanninn. Þegar tæpur hálftími var liðinn varpaði blaðamaður fram lítt merkilegri spurningu en uppskar aðeins þögn og dreymandi augnarráð. Skelfingin vafðist í hnykil í iðrum snöggklippta blaðasnápsins.

Í (starandi, annars hugar): "Finnur."
Aðstoðarmaðurinn við borðið spratt á fætur.
Í: "Náðu fyrir mig í greinina úr Nature frá í október og ljósritaðu fyrir þennan gangandi genabanka og eldismann. Við getum ekki leyft honum að sleppa héðan..."
Skelfingin ætlaði að sprengja milta og bris blaðamannsins.
Í: "...án þess að hann skilji og viti af hverju hann er rauðhærður."

Músíkurinn: Judas Priest - Turbo Lover

Reykjavík, 1987

Barþjónninn ungi var óvenjuþægur þennan morgun. Hann sat á grænni kommóðu á fjórðu hæð í vesturbæ og faðir hans dótaði við að klæða hann. Sá stutti tók snöggt viðbragð og stakk litlu fingrunum ofan í brjóstvasa gráröndóttrar skyrtu föður síns og hrifsaði þaðan seðlabúnt. Nú bar vel í veiði; einn fjólublár, einn rauður og tveir grænir. "Hrekkjusvín" sagði pabbinn og pírði augun glettnislega á flissandi soninn sem skilaði pappírsneplunum möglunarlaust. "Jæja, pjakkur. Komdu í skóna". Karlinn bar háa reimaða skó að fótum drengsins en hann færðist undan.

Sonur: Þetta eru stígvél.
Faðir (hváir): Nei, þetta eru skór.
S: Stígvél!

Entist feðgunum þessi þræta meðan hinn eldri og vitrari reimaði skóna á piltinn, sem fljótlega varð mát enda faðirinn rökvís með eindæmum. Lítið fór þeim í milli þar til þeir voru lagðir af stað á leikskólann í gamla gráa Skódanum. Þá gall með miklum sannfæringarkrafti úr aftursætinu:

"Stígvélaskór."

Músíkurinn: Ozzy Osbourne - Perry Mason

Það væri gaman að sjá sem flesta, endilega kíkið við.

Músíkurinn: Garbage - Sex is not the Enemy

Reykjavík, 2003

Um árabil ól myndarlegi barþjónninn manninn í ónefndri herrafataverslun. Það var leiðinlegt. Þar kom margt heimskt fólk. Eitt sinn gengu inn hjón um fimmtugt; hann hávaxinn og þrekinn með grásprungið hár, hún þurr á manninn með heysátu á höfðinu. ljóta eyrnalokka og djúpfjólubláan varalit.

Hún: Hann vantar buxur.
Hann: Mm.
Myndarlegi herrafataverslunarstarfsmaðurinn (kæfir glott): Já. Þú ert sennilega... 38-34?
Hún: Það passar.
Hann: Mmm.
Myndarlegi herrafataverslunarstarfsmaðurinn: Og hvernig buxum eruð þið að leita að?
Hún: Hann vantar bara venjulegar vinnubuxur.
Hann: Mm.

Myndarlegi herrafataverslunarstarfsmaðurinn leiddi hjónin þvert yfir verslunina og dró fram níðsterkar buxur ætlaðar til útivinnu, sykurreyrsskurðar eða hellulagninga.

Myndarlegi herrafataverslunarstarfsmaðurinn: Þessar hérna eru...
Hún (foxill): Hvað er þetta?! Hann er að leita að vinnubuxum! Ertu að reyna að vera fyndinn?
Hann: Mm!?
Myndarlegi herrafataverslunarstarfsmaðurinn (kurteislega hortugur): Ef ég væri að reyna að vera sniðugur hefði það ekki farið framhjá ykkur...
Hann: (Kæfir hlátur).
Myndarlegi herrafataverslunarstarfsmaðurinn: ...en þú fyrirgefur, hvað vinnur, eeh, hann við?
Hún (hneyksluð): Hann er fasteignasali!

Músíkurinn: Hinn íslenski Þursaflokkur - Grafskript

Einhvers staðar á Spáni, 1988.

Myndarlegi barþjónninn var kvikt barn og einkar fallegt. Í æsku afrekaði hann að hlaupa fyrir bíl í París svo lá við stórslysi, týnast í Osló meðan barnaníðingur gekk þar laus, reyna að hlaupast á brott frá fjölskyldu sinni skammt sunnan af London meðan innbrota- og morðhrina gekk yfir og lögregla skaut allt kvikt, fálma í sakleysi bernskunnar eftir skammbyssum og "handtökurum" ítalskra öryggisvarða og baða sig nakinn í gosbrunni í Stokkhólmi... Svo óviðráðanlegur var hann að hann var gjarna tjóðraður við eitthvað jarðfast eða niðurneglt þegar engu tauti varð við hann komið.

Á ferð með ömmu sinni um miðbæ ónefndrar borgar Konungsríkisins Spánar lá við að saga hetjunnar okkar yrði öll. Krökkt var af fólki og ólyktina sem gjarna er af Suður-Evrópskum karlmönnum sem halda að það að panta croissant eða paellu með hráskinku sé að baða sig lagði að vitum. Amman hafði góðar gætur á rauðhausnum sem skar sig úr þvögunni á alla mögulega vegu; létt verk og löðurmannlegt. Nema hvað, skyndilega rann upp fyrir ömmunni að drengurinn er hvergi sjáanlegur. Af sinni alkunnu stóísku ró skimaði hún eftir honum og taldi víst að hann kæmi í leitirnar. Nokkrar mínútur liðu og afréð amman að hvíla lúin bein á nálægu útikaffihúsi. Þegar hér er komið sögu halda vafalaust flestir að frú Karlson hafi verið á barmi taugaáfalls, búin að týna uppáhalds barnabarninu í stórborg langt í burtu frá allri almennilegri siðmenningu. En svo var ekki. Í rólegheitum sötraði hún einn cappuchino og fékk sér Grand á eftir. Leysti krossgátu, fægði gleraugun og geispaði. Silalega teygði hún sig ofan í handtöskuna sína og dró upp lítinn smartískassa og sagði stundarhátt:

"Skúli, viltu smartís?"

Hún hafði varla sleppt orðinu þegar snáðinn birtist út úr fólksmergðinni að sækja gottið.

Músíkurinn: Prince - D.M.S.R.

Seltjarnarnes, 1985/6

Öll lærum við að synda að minnsta kosti einu sinni á ævinni. Iðulega er það tíu ára þjáningarfullt ferli með rútuferðum, frosnu hári, sjoppuferðum og fljótandi plástrum, allt voða läkkert. Fyrir myndarlega barþjóninn tók þetta ferli mun fljótar af og við það var beitt aðferð sem sundkennurum, kennslufræðingum og uppeldisspekingum þætti eflaust vafasöm í meira lagi. Það var hin svokallaða do-or-die aðferð. Þó tvísýnt hafi verið um leikslok framan af fór allt vel á endanum.

Þetta var öðru hvoru megin áramótanna 1985-6 í. Barþjónsmóðirin gekk að bakka Neslaugarinnar með barþjónsungann í fanginu með leggjalangan föðurinn sér við hlið. Kona rann af sólbekk. Foreldrarnir litu hvort á annað og faðirinn kinkaði kolli með semingi, fannst heldur snemmt að láta afkvæmið stinga sér til sunds innan við eins árs gamalt. Móðirin lét barnið gossa út í laugina. Þau horfðu á yfirborð vatnsins og þögðu um stund.

Faðir: Og hvað nú?
Móðir: Nú bíðum við.

Músíkurinn: David Arnold - Blunt Instrument

Tallinn, sumar 2004

Barþjónninn ungi var á leið á hótel sitt í Tallinn þegar hann tilkynnti meðgöngufólki sínu að hann þyrfti að kaupa rakvélarblöð á nálægri bensínstöð. Hann laug, þau trúðu og leiðir skildu. Stöðin var nánast tóm. Pilturinn taldi í sig kjark.

Barþjónninn ungi: Uh, hello.
Afgreiðslukona: Hello.
B: Have you got any contraceptives?
A (stóreyg og -hneyksluð): Excuse me?
B (sveittur): Have you got any condoms?
A (horfir á syndugt ómennið, sturluð af hneykslan): No!
B (áttumnáandi): All right... I'll have a coke then.

Músíkurinn: NýDönsk - Hjartalag

París, sumarið 1993.

Það var glæpsamlega heitt í París þetta sumar. Eldra fólki, sjaldgæfum gæludýrum og rauðhærðum, pattaralegum strákum var ráðlagt að halda sig innandyra en það stoppaði ekki foreldra barþjónsins unga í að skoða þessa merku menningarborg. Þorsti sótti eðlilega að fjölskyldunni og var því títt staldrað við á svölum öldurhúsum til að væta kverkarnar. Eins og fólki af bjórbannskynslóðunum er siður var pantaður bjór, ekkert annað kom til greina. Kóla fyrir litla kút.

Einn af stöðunum sem við sóttum á göngu okkar var grunsamlega írskur pöbb. Gott ef hann hét ekki gelísku nafni, Saillte Tabhann eða eitthvað slíkt. Barþjónninn, rauðbirkinn maður með yfirvaraskegg sem talaði ensku með ærandi írskum hreim, færði okkur tvo bjóra og kók. Hann féll vel inn í pöbbinn sem hefði allt eins geta verið í miðborg Dublin ef ekki hefði verið fyrir hlandlyktina daufu sem einkennir götur Parísar. Augu hans hvíldu á okkur meðan við nutum veiganna. Þegar pattinn kláraði kókina sína snaraði hann sér að föður hans og tók hann tali:

Colin O'Connor (barþjónn): 'xcuse me, sir... is your son Irish?
Faðir (undrandi): Uh... no, we're from Iceland.
Stutt þögn, Colin horfir hugsandi soninn og svo aftur á föðurinn.
CC (ákveðinn): No, no. Your son is Irish.

Barþjónninn vatt sér aftur á barinn og kom aftur að vörmu spori með aðra kók og hnetur...

CC: ...for the Irish boy.

Músíkurinn: Megas - Ragnheiður Biskupsdóttir

Maður hefur oft á tilfinningunni að skáldsagnapersónur (James Bond, Poirot rannsóknarlögreglumaður og lögregluhundirinn Rex svo dæmi séu nefnd) og sögufrægir einstaklingar (Móðir Teresa, Larry Bird, Júlíus Sesar...) hafi sprottið fullskapaðir fram á sjónarsviðið og hafið tilvist sína, sigurgöngu og afreksmennsku. En allt á þetta fólk sér fortíð og aðdraganda, ef svo má segja. Eitthvað skóp þetta fólk, karakter þeirra, sýn og örlög. Myndarlegi barþjónninn er engin undantekning.

Á þessari síðu verða lykilatburðir í aðdraganda hans og fortíð nú tíundaðir.

Músíkurinn: Nick Cave & the Bad Seeds - Say Goodbye to the Little Girl Tree

Jæja... ég hef veigrað mér við að skrifa þennan pistil um nokkurt skeið en nú er komið að því. Á þessari síðu hafa nú birst allflestar þær sögur af barnum sem birtingarhæfar geta talist. Heill bílfarmur telst til svonefndra "had-to-be-there"-bókmennta, nokkrar geymi ég sem aukaefni þar til writer's cuttið kemur út og tvær eða þrjár munu hlýja mér einum um hjartaræturnar í ellinni. Sögur I til XII eiga eftir að standa á þessari síðu, sem meitlaðar í stein, um ókomna tíð og er vonandi að lesendur geti í það minnsta brosað út í annað yfir sumum þeirra. Ég veit að ég geri það.

Mig langar að taka fram að allar þær sögur sem hér hafa birst eru sannar. Þær eru mismikið færðar í stílinn (sbr. vol XII) og vissulega eru þær klipptar og skornar til að henta þessu örsagnaformi en þær segja samt sem áður frá raunverulegum atburðum og raunverulegu fólki. Einhverjum kann að þykja þetta hæpið en ég komst að því snemmsumars að á Mímisbar og Hótel Sögu, og vafalaust öllum hótelum og hótelbörum, gilda önnur lögmál en í umheiminum... svolítið eins og í Twilight Zone. Þessu til stuðnings nefni ég þegar gestir hótelherbergja 412 og 414, sem eru hlið við hlið, hétu Gay og Fuck (sjá Sögur úr móttökunni, vol VI); við vitum öll að svona lagað gerist ekki í raunveruleikanum!

Ástæða þess að ég hef veigrað mér við að hripa þennan pistil er sú að þegar hann birtist sleppi ég hendinni af ágætum vini mínum. Ég sé hann stundum þegar ég lít í spegilinn; svo miklu myndarlegri en ég, með hárið í stífu tagli og skeggið vel snyrt, hallandi undir flatt með þessa torræðu næstum-því-glott-vipru og hægri augubrúnina dregna eilítið upp að hætti Roger Moore yfir dularfullu augnarráðinu. Hálfi Windsorin og jakkafötin óaðfinnanleg sem og fagþekkingin og tilsvörin... alteregóið mitt, myndarlegi barþjónninn, dregur sig nú í hlé um ókomna tíð og kveð ég hann með söknuði.

Að þessu sögðu er rétt að fram komi að endurkoma mín í bloggheimum er nú á enda runnin. Tilgangur þessarar síðu var að segja frá ævintýrum téðs hliðarsjálfs og ég ætla mér ekki að detta í þá sorglegu snákagryfju að fara að blogga um mitt daglega líf, sem á sína spretti, þó ég viðurkenni fúslega að það hvarflaði að mér að gera tilraun til að skrifa "Sögur úr kribbinu", "Sögur úr Lögbergi" eða eitthvað í þá áttina. Það yrði tóm ömurð þannig að ég læt þetta gott heita.

Músíkurinn: Prince and the Revolution - When Doves Cry

Það var ósköp venjulegt föstudagskveld. Ég og íðilfögur aðstoðarkona mín höfðum barinn, iðandi af lífi, í hendi okkar og létum vel hvort að öðru. Life in the Fast Lane með The Eagles ómaði um salinn. Við barinn sat þýsk kona á miðjum aldri og sönglaði með; "...He was a hard-headed man, he was brutally handsome... and she was terminally pretty..." Hún veitti glæpsamlega þrýstinni þjónustustúlkunni óskipta athygli sína meðan hún dreypti á skraufþurrum martini. Spánverji á sextugsaldri stóð álengdar og skoðaði brotna spegilmynd sína í tvöföldum bourbon á ís. Við borð sátu nokkrir ógeðfelldir Ástralar og supu öl milli þess sem þeir gjóuðu augunum á tvær föngulegar sænskar stúlkur sem hafði gert höfðu sig heimankomnar með Tequila Sunrise og Mojito á næsta borði. Enskur flugmaður drakk rauðvín til að auðvelda sér svefn... Allra þjóða kvikindi voru þarna saman komin, fólk úr öllum kimum samfélagsins; hin háæruverðuga greifynja, og illa lyktandi, andfúli götusóparinn mættust þarna til að deyða og slökkva hið eina sem þau áttu sameiginlegt í lífinu; þorstann. Lagið og þar með diskurinn í spilaranum kláraðist og kliðurinn í gestunum stóð einn eftir.

Þá gerðist það.

Þungum skrefum gekk inn á barinn svartklætt heljarmenni með gítartösku. Þegar hann nálgaðist mig tók ég eftir því að þögn sló á fólkið, ekkert heyrðist nema hvellt og ákveðið fótatak hans. Augu bargesta voru límd við hann. Þó var ekki mikið að sjá því það var eins og hann gengi ávallt í skugga; í hvert sinn sem ég hélt að birtan myndi skella á andliti hans var eins og hún dofnaði, næstum eins og ljósið veigraði sér við að leika um andlit þessa risa. Eins og dáleidd steig stúlkan úr fangi mínu og stóð augliti til auglitis við huldumanninn hinum megin barsins. Seinna sagði hún mér að hún hefði ekki séð andlit hans, aðeins brennandi augun í myrkrinu. Hann bað lágri röddu um sódavatn og settist á barstól. Gítartaskan var í seilingarfjarlægð. Þegar sódavatnið var fyrir hann lagt bað hann um að það yrði sett á hótelreikning hans. Stúlkan sló herbergisnúmerið inn og fékk nafn hans upp á skjáinn. Í stað þess að bera nafnið undir manninn í skugganum til staðfestingar setti hún hönd upp að munninum eins og til að kæfa óp og sneri sér að mér. Tár birtist í augnkróknum og hún hné snöktandi í gólfið. Furðulostinn fór ég að kassanum og hugðist klára að afgreiða manninn. Á skjánum stóð herbergisnúmer og nafn mannsins, "512 - Antonio Jóse Martínez Kúkur". Ég leit á stúlkuna sem lá grenjandi af hlátri í gólfinu og svo á myrkaveruna sem virtist horfa spyrjandi á mig. Ég þurrkaði svitaperlur af enninu og sagði: "It's a long story, sir".

Músíkurinn: Bob Dylan - A Simple Twist of Fate

Ég rakst í gærkveld á ljóð eftir mig sem birtist fyrir margt löngu á hinum mæta Dindli.is. Deili því nú með lesendum á þessum vettvangi þó það eigi ekki við um þessar mundir.

Reiði

Augu mín brenna,
hjarta mitt frýs.
Hugurinn er kristaltær,
afl mitt óþrjótandi.
Tungan í munni mínum eitruð.

Hlý orð þín eru skrifuð í sand,
angur mitt Grettistak.

---

Í framhaldi af þessum fundi sló ég sjálfum mér upp á téðri síðu og bætti við link hér til vinstri á safn skrifa minna þar, svona ef einhvern skyldi langa að glugga í þær. Fermingarsiðferði og Hugvekja um skegg eru í uppáhaldi hjá höfundi...

Músíkurinn: Rage Against the Machine - Maggie's Farm

Það var stutt í lokun þegar tveir Kanar komu í einn öl fyrir svefninn. Þetta voru vinalegir gæjar um þrítugt sem ætluðu út á lífið um helgina sem var í aðsigi og báðu mig að benda sér á góða skemmtistaði. Þegar ég er spurður að þessu spyr ég alltaf á móti hvað menn hafi í huga - drinking, dancing, a place to chat, something posh, something casual... Þessi spurning er þó aðeins til málamynda, svarið er alltaf það sama; "We're just looking for girls!" Chicas. Filles. Mädchen. Flickor. Cocиcи. Sá framhleypnari af mönnunum bætti við að hann væri "simply looking for something easy to take home". Ég skrifaði á blaðsnepil nokkra staði þar sem ég taldi víst að eitthvað slíkt fengist fyrir einn eða tvo Cosmopolitan og bætti Belly's við, "in case y'all get desperate". Aaron, hinn prúðari þeirra félaga, virtist fara ögn hjá sér við þetta samtal og sýndist mér á honum að hann færi ekki á kvennafar, yrði aðeins wing-man. Höfðu félagarnir setið skamma stund að drykkju þegar sá sem ekki hét Aaron, köllum hann Lance, hóaði í mig.

Lance: Ehm... we've got this old guy with us here and, er, we just heard that prostitution is legal here so we thought we'd try to find him a good time.

Skoðanir mínar á vændi, viðhorf mitt til kaupenda þess, gervalt gildismat mitt og samviska drógu sig í hlé undir barborðið; barþjónninn skal engan mann dæma, allir eru jafnir í hans augum, líkt og í augum Stóra-Ja. Næst laust niður í huga mér þeirri vissu að enginn gamall karl væri í spilinu heldur væri Lance að möndla einhvers konar plan B, skyldi honum ekki takast að narra einhverja Reykjavíkurmærina til samneytis við sig með drykk á barnum og einföldu eða meðalflóknu töfrabragði. Aaron horfði ofan í bjórinn sinn og roðnaði upp í hársrætur, sem er afrek útaf fyrir sig með kollvik eins og hans. Ég tjáði Lance að ég gæti ekkert hjálpað honum með þetta og varaði hann við því að vændi væri mjög nýlega orðið löglegt, nálega "non-existent above ground and very much frowned upon by most".

Lance (óðamála, afsakandi, hjásérfarinn): Oh, OK. It's just he's so old he's got no juice left in him, so I thought we'd... you know.
Myndarlegi, réttsýni barþjónninn: As I've said, I can't really help you there... I'm not that old yet.

Lance og Aaron hlógu kurteislega og við tók vandræðaleg þögn. Til að brjóta hana upp sagði ég spekingslega meðan ég dældi bjór fyrir eldri mann: "You know what they say, guys... before you're forty women are free. After forty you have to pay money or tell a story." Ég rétti manninum bjórinn sinn, leit beint í augun á Lance og sagði: "I intend to tell a story."

Músíkurinn: Dmitri Hvorostovsky - Karabejniki

Þó ég hafi því miður fengist mestmegnis við að dæla bjór á mínum ástkæra Mímisbar kom ósjaldan fyrir að ég þurfti að blanda alvöru drykki. Svartur Rússi, Caipirissima, Pina colada, Mojito, Black Velvet, Daiquiri, Manhattan, Oasis, Tequila Sunrise, Singapore Sling, Cuba Libre, Irish Coffee, Margarita, Caribbean Champagne, Screwdriver, Illusion, Bloody Mary, El Diablo, Tom Collins, Sex on the Beach, San Francisco, Shandy, Cosmoplitan, Kir Royal... listinn er óhemjulangur. Flestir þessara drykkja eru og voru mér áður kunnir en maður lærir alltaf eitthvað nýtt og hafa tveir drykkir sem viðskiptavinir mínir kenndu mér skotið rótum í minni mínu...

Ameríkumaðurinn Carl pantaði hjá mér áhugaverða varíasjón við hinn klassíska Manhattan sem hann kenndi við sjálfan sig:

Carl's Manhattan
2oz. Jim Beam
1oz. Martini Rosso ("that's a good vermouth" æpti eiginkona Carl's)
2oz. Sprite eða 7-Up
Græn ólífa
Hellið áfengi og mixer í þeirri röð sem þau koma fyrir í long-drink glas og hrærið. Droppið ólífunni útí síðast og berið strax á borð. $5 þjórfé, pottþétt.

Samlandi Carls, suðurríkjamaður og Víetnam-veteran nokkur á áttræðisaldri, Jerry að nafni kynnti fyrir mér drykk sem ég uppgötvaði síðar að gengur undir nöfnunum Red Rooster, Ruddy Mary og Red Eye. Þar sem nokkrar uppskriftir gera kröfu um að Ruddy Mary innihaldi tabasco eða sambærilegt gutl og mér þykir alger nauðsyn að hafa hrátt egg í Red Eye held ég að ég notist við fyrstnefnda titilinn á þessum mæta drykk.

Red Rooster
250ml tómatsafi
250ml ljós bjór
Dass af tabasco ef vill
Jerry hellti tómatsafanum ævinlega á undan í stórt bjórglas og fyllti upp með bjór. Sagði hann drykkinn hið besta þynnkumeðal og hreint ágætan til að drekka sig fullan, sérstaklega með Southern Comfort skoti on the side.

Þess ber að geta að good ol' Jer heilsaði með orðunum "The wife's being bitchy so I'm down here to get fucked" og kvaddi með fagurgala; honum gekk illa að kvitta fyrir drykkjunum og ég sagði kíminn "just put an X at the bottom, that'll do fine". "Fuck off! Stop talking!" voru síðustu orðin sem sauðdrukkinn karlinn eyddi á mig.

Músíkurinn: Uriah Heep - Tales